من به عنوان گوینده، ماسک می زنم تا ویروس را در هوا منتشر نکنم و مخاطب من ماسک می زند تا در صورت ناقل بودن من از سرایت ویروس جلوگیری کند و برعکس.

با توجه به این که امکان انتقال ویروس هنگام صحبت کردن وجود دارد فرد فاقد ماسکی که در مترو، اتوبوس یا تاکسی باشد در حین صحبت کردن فضای اطرافش را آلوده می کند. بنابراین می توانیم نتیجه بگیریم ماسک زدن یک وظیفه اخلاقی و اجتماعی است.

در شرایط فعلی ماسک زدن یک تکلیف و هنجار اجتماعی و ماسک نزدن بی اخلاقی و هنجار شکنی محسوب می شود و درست به اندازه قوانین راهنمایی و رانندگی که دسته ای از قوانین آن، سلامت سرنشین را تضمین می کند و دسته ای دیگر سلامت اجتماع را می تواند الزام آور باشد.

مردم هم در قبال هم مسئول هستند و باید ماسک زدن را به عنوان یک هنجار و وظیفه اجتماعی به افرادی که در ماسک زدن سهل انگاری می کنند، تذکر دهند.

– کدام دسته از افراد بیشتر در ماسک زدن سهل انگاری می کنند؟

طیفی از جوانان و افراد مسن در ماسک زدن مقاومت می کنند جوان ها چون از سلامت و بنیه بدنی خود مطمئن هستند و امیدوارند بر کرونا غلبه کنند غافل از این که در صورت ناقل بودن عزیزان خود را در معرض مرگ قرار می دهند و طیفی از افراد مسن هم انعطاف پذیری کمتری دارند و پذیرفتن شرایط جدید برایشان دشوار است.

کودکان هم ضرورت دارد که ماسک بزنند؟

کودکان با این بیماری به ندرت علامت دار می شوند اما می توانند ناقل باشند و قابلیت انتقال داشته باشند. بنابراین بی تفاوتی والدین به ماسک نزدن کودکان نیز محل تذکر است.