برای به دست آوردن ظاهر دیداری مطلوب، مرکبها را باید با درجات مختلفی از کدری و شفافی تولید کرد. یکی از عواملی که تأثیری عمده روی شفافیت مركبها دارد، انتخاب نوع ماده رنگی و درجه پراکندگی آن در داخل سيال حامل مرکب است.

مواد رنگی متفاوت در مقابل تابش نور رفتارهای متفاوتی از خود نشان می دهند. هر چه مواد رنگی کدرتر باشند، تمایل بیشتری به بازتاب و شکست نور وجود خواهد داشت و این دو پدیده تحت تأثیر ابعاد ذرات رنگی و همچنین ضریب پراکندگی آنها قرار خواهد داشت. در مورد ماده ای رنگی نظیر دی اکسید تیتانیوم که ضریب پراکندگی آن بالاست و از نظر ابعاد ذرات به گونه ای است که بازتاب و پراکندگی مؤثری از نور تابیده ایجاد می کند، می توان اطمینان یافت که نور تابیده به آن، کلیه طول موجهای قابل رؤیت را پراکنده خواهد کرد و در نتیجه این ماده جزو کدرترین رنگدانه هایی است که در مرکبهای چاپ مورد استفاده قرار می گیرند. اما از سوی دیگر جوهرهای قابل حل ضریب پراکندگی نسبتا پای نی داشته و ابعاد ذرات آنها نیز کوچک است و در نتیجه لایه های مرکب چاپ شده از این نوع شدید شفاف خواهد بود.

سیال حامل مرکب می تواند روی کدری مرکب به وسیله خواص پراکنده سازی رنگدانه ها در آن تأثیر گذارد و در بعضی موارد به وسیله ضریب پراکندگی ذاتی خود روی این عامل تأثیر می گذارد. زیرا در این حالت توانایی پراکنده سازی سیال حامل خود مستقیما روی میزان پراکندگی نور بازتاب شده از روی سطح چاپ شده مرکب تأثیر گذارد. همچنین واکنش آن با زیر لایه چاپ پذیر می تواند روی شفافیت یا کدری فیلم مرکب تأثیر گذارد.