برای خشک کردن مرکب از چهار روش اصلی استفاده می شود: تبخیر، خشک شدن شیمیایی، خشک شدن با حرارت و اکسیداسیون.

تبخیر: خشک کردن با روش تبخیر، در مواقعی انجام می شود که مرکب محتوی حلال و یا آب باشد. روش تبخیر، یکی از موثر ترین  و سریع ترین روش های خشک کردن مرکب است که در روش چاپ گراور و فلکسو استفاده می شود.

خشک شدن شیمیایی: مرکب را با اتصال مولکول های پیگمنت به یکدیگر خشک می کنند که در نتیجه  مرکب به حالت سفت و جامد شکل می گیرد. این عمل با افزودن کاتالیست به مرکب و قبل از شروع چاپ به منظور سفت کردن آن انجام می دهند. روش مشابه دیگر استفاده از اشعه ی ماورای بنفش و یا مادون قرمز است خشک کردن IR  یا CU در حقیقت یک واحد خشک کن مستقل در ماشین های چاپ است. کارهای چاپی که با این روش خشک می شوند را سریعاً در مراحل بعدی مانند صحافی استفاده می کنند. در حالی که کارهای چاپ شده با روش افست را باید به منظور آماده شدن برای کار در مراحل بعدی، چند ساعت رها کرد تا مرکب آن کاملاً خشک شود

خشک شدن با حرارت: در این روش از دستگاه های خشک کن مخصوص استفاده میشود که با حرارت ایجاد شده توسط اشعه و یا هوای گرم فرآیند خشک شده صورت میگیرد. برای اطلاعات بیشتر در مورد این دستگاه ها به مقاله آشنایی با انواع خشک کن های حرارتی در چاپ مراجعه نمایید.

اکسیداسیون: در این روش محصول چاپ شده را در معرض هوای محیط قرار میدهند تا مواد موجود در مرکب با اکسیژن ترکیب شود و عمل اکسیداسیون و در نتیجه خشک شدن محصول انجام پذیرد.